پوزش
«زبان وبلاگنويسى يا وبلاگى چند ويژگى دارد. اول اينکه عجول است. نه وبلاگنويس و نه وبلاگخوان هيچکدام وقت ندارند و هردو مىخواهند به صد جاى ديگر هم سر بزنند. اين عجله، کوتاه و موجز نويسى و در کنار آن سرسرىنويسى ويژگى کار وبلاگى است. بعد هم که همه مىدانيم اين نوشتهها معمولاً در آرشيوها دفن مىشوند پس عملاً توان و وقتى براى اينکه يک شاهکار از وبلاگنويسى در بيايد وجود ندارد، البته ديدهايم که بعضى از وبلاگنويسان باذوق واقعاً گاهى شاهکار هم درمىآورند! دوم اينکه زبان وبلاگى بىدقت هم هست. اصلاً يک پست طولانى وبلاگ خوانده نمىشود، مطالب علمى و سنگين اگر درشان مزه و نمک وبلاگنويسى نباشد، درست خوانده نمىشوند. مخاطب وبلاگ آمده چيزى بخواند و تفريحى کند و ببيند دنيا دست کيست و اگر هم شد چيزى ياد بگيرد. خيلى وقتها ديدهايم که مطالب خيلى آکادميک و سنگين با ادبار و بىتوجهى مخاطبين مواجه شده، انتظار دقت در حد دقت آکادميک در وبلاگنويسى انتظار بجايى نيست.» این بخشی از حرفهای جالب نویسندهی وبلاگ پارسانوشت در گفتگو با بیلی و من است. بخوانید ضرر ندارد.
